Make your own free website on Tripod.com

ตอนที่ 16: วิชางานบ้าน...จงเจริญ

ความรวมโดยย่อ

ที่โรงเรียนอาโอบะ วิชางานบ้านเป็นวิชาบังคับสำหรับนักเรียนหญิง แต่เป็นวิชาเลือกสำหรับนักเรียนชาย แทบไม่น่าเชื่อว่าโคจิจะเลือกเรียนวิชานี้อย่างเอาจริงเอาจัง ในทางกลับกัน มิซาโอะกลับมีปัญหากับวิชานี้ ด้วยเห็นว่าการทำงานบ้านก็ทำให้ผู้หญิงกลายเป็นเครื่องจักรที่เดินได้ การที่ชายหญิงเท่าเทียมย่อมหมายถึงว่างานบ้านไม่ใช่เฉพาะสำหรับผู้หญิงเท่านั้น

ในวันรุ่งขึ้น มิซาโอะไม่ยอมเข้าเรียนวิชา ทำอาหาร โคจิไปพบมิซาโอะที่ชมรมดรัมเมเยอร์ เพื่อให้กลับเข้าเรียนแต่ไม่เป็นผล โคจิแก้ตัวให้ว่ามิซาโอะปวดหัว มิซาโอะแวะไปที่บ้านของ เคนอิจิ ( เพื่อนของคาโอรุ ที่เพิ่งรู้จัก) ที่อาศัยอยู่กับพ่อเพียง 2 คนนั้นทำทั้งกับข้าวและล้างชามเองด้วย

เคนอิจิทำอาหารให้มิซาโอะในฐานะแขก แต่สุดท้ายมิซาโอะก็ขอทำเอง ระหว่างที่นั่งทานอาหารด้วยกัน เคนอิจิบอกว่าอาหารอร่อยมาก อร่อยมากว่าที่โคจิทำให้อีก มิซาโอะยังถามว่า “ จริงหรือ ?” ชึ่งเคนอิจิก็ตอบว่า “ จริงๆ ” เมื่อพ่อของเคนอิจิกลับมา มิซาโอะจึงเข้าใจว่าในโลกนี้ไม่มีความว้าเหว่ มันมีแต่ความอบอุ่นของบ้านที่แม้จะมีกันอยู่เพียงแค่ 2 คนเท่านั้น

มิซาโอะที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความดีใจก็วิ่งกลับที่บ้านโคจิ และกล่าวขอบคุณแม่ของโคจิ

" ในที่สุดก็เข้าใจแล้วค่ะ เป็นความเข้าใจผิดของหนูเอง สิ่งที่สำคัญในชีวิตก็คือการเข้าใจในตัวเอง และทำอนาคตให้สำเร็จ ... เพียงเท่านี้แหละค่ะ "

เก็บตกจากตอนนี้ครับ

1) จากตอนนี้ผมว่ามิซาโอะมีความคิดเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วนะครับ

2) มิซาโอะจ้องมองรูปภาพของพ่อแม่ในห้องแล้วพูดว่า “ บ้านที่มีพ่อแม่ย่อมมีความอบอุ่น ” มาตอนที่มิซาโอะหั่นหัวหอมใหญ่ในบ้านของเคนอิจิแล้วน้ำตาไหลนี่ก็สะท้อนถึงชีวิตของตัวเองที่ถ้ามีแม่อยู่ด้วยคงอบอุ่นเช่นนี้ ผมว่าซาบซึ้งกินใจดีนะครับ

3) มิซาโอะต้องการเรียนรัฐศาสตร์ น่าจะเป็นว่า พ่อของมิซาโอะที่เสียชีวิตไปแล้วเป็นนักการเมือง

4) การ์ตูนที่มิซาโอะซื้อให้เคนอิจิคือ "Shonen (แปลว่า เด็ก) Sunday" หน้าปกเป็นรูป อุลตร้าแมน 2 (แจ็ค) ที่ยังไม่สมบูรณ์

5) หัวใจของการทำอาหารก็คือการทำอาหารด้วยหัวใจ เป็นวลีเด็ดของครูสอนทำอาหาร คิตาฮาร่า

6) มุขตอนที่คุณปู่ พี่ชายและน้องสาวของโคจิ ชิมขนมแล้วบอกว่าคุณแม่ทำได้อร่อยมาก แต่คุณแม่กลับบอกว่าเป็นฝีมือของโคจิด้วยสีหน้าราบเรียบนี่ ผมว่าเรียกเสียงฮาได้ไม่น้อย (ใครจะไปคิดเนอะ)

7) ใน ตอนจบ มิซาโอะคุยกับโคจิที่หน้าต่างบ้าน เพื่อขอบคุณที่ได้แนะนำให้รู้จักกับเคนอิจิ ตอนปิดหน้าต่าง เป็นครั้งแรกที่ มิซาโอะเรียกโคจิ ว่า “ โคจิซัง ” ก่อนหน้านี้มิซาโอะจะใช้คำว่า “ โคบายาชิคุง ” เสมอ การเรียกนามสกุลหมายถึงการให้เกียรติ แต่ก็หมายถึงเป็นแค่คนรู้จัก เมื่อเรียกชื่อ ก็หมายความว่า ยอมรับว่าเป็นเพื่อนแล้ว

8) ตอนแรกนากายาม่ากับคอนโด (สมาชิกชมรมเคนโด้) ยื่นมือมารับโครเกต์ (คล้ายคุ๊กกี้) จากห้องเรียนทำอาหารโคจิเป็นคนแอบยื่นให้ ตอนจบคนแอบให้เป็นมิซาโอะ พอทั้งสองเห็นก็ตะโกนว่า “ โยชิคาว่า มิซาโอะ !” แล้ววิ่งหนีไป(พร้อมรอยยิ้ม) แสดงว่า มิซาโอะ นี่มีความสำคัญไม่น้อย ?